eerst was het het een kaarsje van hoop maar nu is het een kaarsje van verdriet.
Vrijdag werden we gebeld door onze schoonzoon, zijn broer was met de auto in het water gekomen.
Of wij op de kleintjes willen passen.
Drie dagen lang was er hoop alhoewel er moesten dan wel heel grote wonderen gebeuren.
Helaas gebeurde dat niet.
Ondertussen hadden wij dus de kleintjes hier.
Waar zijn papa en mama ?
En wanneer komen ze weer thuis van hun werk.?
Mijn dochter was vrijdagmorgen naar haar werk gegaan en was dus na telefoontje niet naar huis gekomen maar gelijk naar Nieuwegein gegaan.
Daar was haar zwager op genomen.
Zondag was het niet langer mogelijk om hem op aarde te houden en stierf hij 33 jaar oud.
Wat een verdriet voor zijn ouders en verdriet voor broer en zus. Het in niet te bevatten.
Zondagavond kwamen dochter en schoonzoon nog even langs hier , de kindjes sliepen al Nadat ze even om slaapkamerdeur gekeken hadden zijn ze naar hun eigen huis vertrokken.
Gisteravond hebben we hier met z'n alle gegeten er werd ook weer gelachen.. hoe raar dat ook klinkt.
Ole die vraagt aan zijn papa "was het leuk". Hij weet nog niet wat er gebeurd is en in zijn beleving had hij het leuk gehad dus dan zal papa het ook wel leuk gehad hebben.
Kinderlogica he heerlijk.
En mijn lief die aan onze kleindochter vraagt.. Weet jij hoe het vriendinnetje van Ief heet? Nee zei Tove ... ze heet Willemijn zei lief. Waarop Tove zegt Willejou?.
Heel wijs toch uit een kindermondje (2j is ze).
Ppppppppppppppf dus dat zijn de kleine glimlachjes die je toch weer een beetje terug brengen in de werkelijkheid.
